Kemboja Berharap UNCLOS Bantu Dapatkan Koh Kood, Namun Tanggapan Itu Silap!
Apabila meneliti kedaulatan dan hak maritim menerusi Konvensyen Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu mengenai Undang-Undang Laut (UNCLOS) dengan mengetepikan kerangka politik, jelas kelihatan bahawa penetapan sempadan Negara Thailand adalah betul, jelas, dan mematuhi sepenuhnya prinsip antarabangsa.
---
1. Garisan Tuntutan 1972 (Kemboja) lawan 1973 (Thailand): Garisan Mana yang Betul Menurut UNCLOS?
Tuntutan di Teluk Thailand oleh kedua-dua negara mempunyai titik permulaan dan konsep asas yang berbeza sama sekali:
Perbandingan garisan tuntutan 1972 (Kemboja) dan 1973 (Thailand)
---
Koh Kood merupakan wilayah Thailand secara de jure dan de facto, mempunyai penduduk yang menetap secara nyata, pejabat-pejabat kerajaan, serta bukti pengesahanที่ jelas sejak Perjanjian Siam-Perancis 1907 tanpa pernah ada sebarang pertikaian kedaulatan walau sekali pun. Oleh itu, pengiraan Zon Ekonomi Eksklusif (ZEE) mestilah bermula dari luar Koh Kood ke arah laut, bukannya melukis garisan merentasinya begitu sahaja.
Perjanjian Siam-Perancis 1907 yang menyatakan bahawa wilayah Siam (Thailand) merangkumi Koh Kood
2. Struktur Penambakan Laut Sempadan: "Pulau Buatan" yang Tidak Boleh Digunakan untuk Menuntut Hak Walau Sebanyak Mana Pun Dibina
Isu yang dibimbangkan ramai mengenai pembinaan dan penambakan tanah ke dalam laut oleh Kemboja berhampiran kawasan sempadan, dengan harapan dapat menggunakannya untuk meluaskan wilayah maritim, dari sudut undang-undang antarabangsa dianggap tidak mempunyai sebarang kesan hukum sama sekali.
Menurut peruntukan UNCLOS:
"Sebuah pulau semula jadi yang boleh mempunyai laut wilayah, zon tambahan, atau zon ekonomi eksklusif (ZEE) sendiri mestilah merupakan kawasan daratan yang terbentuk secara semula jadi, dikelilingi oleh air, dan sentiasa berada di atas permukaan air semasa air pasang, serta mampu menyokong kediaman manusia atau kehidupan ekonomi sendiri."
Ini bermakna binaan yang dibuat oleh manusia atau penambakan tanah ke dalam laut hanyalah dianggap sebagai "pulau buatan" (Artificial Island) atau struktur maritim, yang mana UNCLOS menyatakan secara jelas bahawa ia tidak berhak mendapat laut wilayah atau Zon Ekonomi Eksklusif (ZEE) walau satu meter persegi pun.
Meskipun pada masa lalu semasa timbul konflik, pihak Thailandเคย bantah sehingga terdapat pembongkaran atau penggalian semula sebahagian kecil, dan masih menyisakan sebahagian struktur (kerana pihak sana mungkin menganggap ia boleh digunakan sebagai titik tuntutan pada masa hadapan), pada hakikatnya perbuatan tersebut berpunca daripada "tidak membaca secara keseluruhan" atau ketidakfahaman terhadap undang-undang UNCLOS. Ini kerana tidak kira sejauh mana tanah ditambak atau berapa banyak struktur yang ditinggalkan, undang-undang antarabangsa tetap tidak mengiranya sebagai titik pangkal untuk melukis garisan kedaulatan.
Malah, penambakan laut atau pembinaan strukturที่ mengubah arah arus air dan pergerakan sedimen pasir sehingga menjejaskan ekosistem dan pesisir pantai negara jiran merupakan tindakan yang melanggar kewajipan alam sekitar maritim. Thailand mempunyai hak untuk menuntut pembongkaran sepenuhnya menerusi saluran antarabangsa.
---
3. Rumusan Pengetahuan Asas: Wilayah Maritim Menurut UNCLOS
1. Perairan Dalaman (Internal Waters): Negara pesisir mempunyai kedaulatan mutlak ke atas kawasan tersebut.
2. Laut Wilayah (Territorial Sea): Diukur dari garis pangkal tidak melebihi 12 batu nautika (kira-kira 22.22 km), yang dalam kes ini mesti diukur dari luar Koh Kood ke arah laut.
3. Zon Tambahan (Contiguous Zone): Bersebelahan dengan laut wilayah tidak melebihi 24 batu nautika (kira-kira 44.44 km) untuk kawalan undang-undang kastam, kewangan, dan imigresen.
4. Zon Ekonomi Eksklusif (ZEE): Melepasi laut wilayah tidak melebihi 200 batu nautika (kira-kira 370.40 km), negara pesisir mempunyai hak berdaulat untuk mengeksploitasi dan mengurus sumber semula jadi.
Pelbagai jenis zon maritim mengikut prinsip UNCLOS. Sumber: Tufts University
---
Kesimpulan
---